Berichten

De brand bij de FEBO in Tilburg, 2 augustus 2017

Goedkope belofte, dure veiligheid

Hoe graag media, politiek en overheid ons soms ook van het tegendeel lijken te willen overtuigen: pech bestaat. Botte pech. Niemands schuld. Niet te voorzien of voorkomen. Hoog tijd dat bestuurders dat ook inzien en afzien van het doen van de belofte ons voor leed te behoeden. Uiteindelijk levert een dergelijke belofte weinig meer op dan vermolmde geloofwaardigheid.

De mens kan niet zo goed overweg met ‘toeval‘. Er moet altijd wel iemand ergens iets gedaan of nagelaten hebben waardoor wij nu met de gebakken peren zitten. Door onze illusies op dat vlak te voeden met beloften van veiligheid en zekerheid trekken overheid en politiek kritiek als een magneet aan.

Lees meer >

Overleg en ruggespraak

De open deuren van Open Deuren

Communicatie, wat héb je daar eigenlijk aan?

Onze lievelingsprojecten draaien om complexe dossiers met een groot maatschappelijk belang. Dat het publiek vertrouwen heeft in de beslissingen van ‘de macht’ is cruciaal. Zoals in een woonwijk nabij hoogspanningskabels. Bij de implementatie van resultaatgestuurd werken in de jeugdzorg. Of bij de exploitatie van een gemeentelijke sportaccommodatie.

Bij dat soort opdrachten komt het aan op mensen méékrijgen. Op vertrouwen winnen. Op samenwerking organiseren. Zeker als betrokken partijen allemaal nét een ander belang dienen, krijg je een gemeenschappelijk doel alleen gevonden door naar elkaar te luisteren. Door neutraal te blijven, beslissers te helpen het juiste te doen en een Goed Verhaal te vertellen. Allemaal open deuren natuurlijk, maar intussen…Lees meer >

ISS voor de zon.

‘Wow!’ en de Kunst van Bescheidenheid

Wie als woordvoerder werkt, verdiept zich diepgaand in het werk van anderen. Wát deden ze, hóe deden ze dat, waaróm deden ze dat zo en wat ging er goed en fout? Op elk van die vragen formuleer je antwoorden waarmee ook leken uit de voeten kunnen. Soms word je al doende overvallen door de misvatting dat je precies weet waar je het over hebt. Sterker: dat je het zelf óók best zou kunnen.

Als je even niet oplet ga je bijna denken dat jijzelf de expert bent. (Een gedachte waar ook journalisten soms last van hebben – maar dit terzijde.) Wanneer dergelijke beroepsgebonden arrogantie mij omsingelt, denk ik aan deze foto. Om me weer snel therapeutisch nietig en functioneel bescheiden te voelen.

Lees meer >

Woorden brengen je ideeën tot leven.

De juiste woorden brengen ideeën tot leven

Goed ideeën sneuvelen als je ze niet treffend onder woorden brengt. Geef hen een eerlijke kans. Maak ze enthousiasmerend, na te vertellen, inhoudelijk kloppend en onweerstaanbaar. Wij kunnen je helpen ideeën tot leven te brengen door met jou de juiste woorden te vinden.

Lees meer >

Redactie en raad

Iedereen die wel eens schrijft kent het gevoel dat het niet lukt. Al je goede ideeën verflauwen zodra ze op het scherm verschijnen. Zeker als een hele afdeling, de wethouder of gedeputeerde en de commissie nu al over je schouder lijken mee te lezen.

Steeds meer ambtenaren vinden in die situatie hun weg naar Open Deuren. Ze gooien de halffabricaten over de schutting, sturen er een mail met ‘Help..!’ achteraan en laten zich verrassen. Menig vastgelopen voorstel of kadernota is op die manier voor de poorten van de writers block-hel weggesleept.

Twitter-logo

Twitter en politiek: alles voor aandacht

Er zijn weer verkiezingen aanstaande. Dat zie je aan de massale pogingen van mensen om via Twitter aandacht te krijgen. Voor zichzelf, hun mening, hun programma, hun partij, hun lijst. Leuk – maar als je alleen maar tijdens de campagne twittert kun je het net zo goed achterwege laten.

Dankzij Twitter is het nu stukken gemakkelijker ‘beroemd’ te worden. De uitdaging is om voldoende op te vallen tussen de ruis, het gekrakeel en de almaar oplaaiende bubbelgevechtjes en fitties.

Lees meer >

Wees eerlijk tegen jezelf – en ons

De aantijging ‘intimiderend’ en ‘opdringerig’ was niet afdoende. De twee anoniem klagende ambtenaren vulden de mix aan met ‘onoorbaar ogende contacten tussen wethouder en lokale bordeelhouder’. De soap kon beginnen. Beginvraag: kon de wethouder eerlijk naar zichzelf kijken..?

Het college liet de wethouder acuut barsten. De wethouder zelf probeerde de kwestie weg te lachen. Er was niets aan de hand en of wij dat even onder woorden wilden brengen? Na een indringend intake-gesprek (verhoor?) in zijn vakantiebungalowtje begon het hem te dagen dat deze slag op deze manier niet te winnen was. Sterker: het gewerd hem dat hij bij nader inzien misschien toch eigenlijk best wel verkeerd te begrijpen was geweest.

Zonder dat eerlijke inzicht hadden we hem helaas niet kunnen helpen.

Redactie? (Papier is meedogenloos.)

De directeur-bestuurder vertelt prachtig over waar het heen moet met de organisatie. Op dat vlak hoeft niemand hem iets bij te brengen. Maar het verhaal dat hij al tientallen keren hield opschrijven lukt niet. Papier blijkt meedogenloos. Het maakt onvermijdelijk duidelijk waar onnavolgbare en waar niet te volgen gedachtesprongen zitten. Door nog één keer goed naar het verhaal te luisteren, een diepte-interview met de directeur-bestuurder te houden en onze redactie ontstaat alsnog een logisch, kloppend visiedocument waarin het verhaal ook op papier overeind blijft.

Publiekscommunicatie over vluchtelingen

De deal met die Ottomaanse heerser lag nog in het verschiet, de EU had nogal wat te stellen met vluchtelingen. Elke Nederlandse gemeente kreeg de opdracht zoveel mogelijk nieuwkomers opvang te bieden op een manier die zowel menswaardig als voor omwonenden aanvaardbaar was. Dat regelen en met inwoners, raad, regio en provincie op één lijn blijven vereist geduld en daadkracht, brute eerlijkheid en op zijn tijd enige onverzettelijkheid. Ook die kleinere gemeente slaat zich er met wat steun bij de publiekscommunicatie manmoedig doorheen.

Goede bestuurscommunicatie voorkomt pek en veren

De Gemeenteraad kon het niet waarderen dat de kosten voor Infrastructuur steeds weer opliepen, eerdere beloften van de wethouder dat ‘Nu, nu écht!’ het lek boven water was ten spijt. We staan de wethouder bij in het uit de organisatie naar boven halen van álle onderliggende feiten. Deze feiten op een begripvolle manier verwoorden en door de wethouder uit laten spreken klaart de lucht. Raad en wethouder kunnen weer met elkaar door één deur.