Open deuren

We maken met en bij Open Deuren van alles mee. Over onze wederwaardigheden schrijven we soms een blog en dat zetten we dan hier neer. Onze inzichten, associaties, lessen of losse gedachten – doe ermee wat je wilt.

Beleidscommunicatie, mensen meenemen, draagvlak

Beleidscommunicatie: wat hebben ZE nóu weer bedacht?

Als je werk doet als het onze, is het bijzonder heilzaam om af en toe weer eens mee te maken hoe het voelt aan de ándere kant. Aan de kant van de ontvanger die, de begrijpelijkheid van een beslissing en de helderheid van de communicatie daarover ten spijt, tégen is.

Op een goede dag lag er een Bewonersbrief op de deurmat. Als altijd las ik hem aandachtig – iemand moet dat doen. Er stonden verkeersmaatregelen in om de veiligheid te verbeteren op een stuk weg waar het letterlijk levensgevaarlijk oversteken is. Een proef van een paar maanden, wat kan een mens daar op tegen hebben?

Lees meer >

Een wethouder sneuvelt.

Opstappen? Prima – maar zo liever niet…

Bij Open Deuren juichen we het toe als mensen verantwoordelijkheid nemen. Om bestuurder of volksvertegenwoordiger te worden. Om in de spotlights te durven stappen, wetend dat je niet per se op erkentelijkheid hoeft te rekenen. En ook als ze de verantwoordelijkheid nemen op te stappen als ze het verklootten. Maar doe dat opstappen dan wel goed en chic. Dat is hier niet meteen gelukt…

Een wethouder uit Diemen is in Amsterdam. Bij een café ontstaat wat gedoe en vervolgens geduw en getrek met politiemensen. De man wordt aangehouden en meegenomen naar het bureau. Daar vindt de politie in zijn tas diverse drugs (naar verluidt GHB en wiet) en daar ook zou hij een agent in het gezicht gespuugd hebben.

Lees meer >

ISS voor de zon.

‘Wow!’ en de Kunst van Bescheidenheid

Wie als woordvoerder werkt verdiept zich diepgaand in het werk van anderen. Wát deden ze, hóe deden ze dat, waaróm deden ze dat zo en wat ging er goed en fout? Op elk van die vragen formuleer je antwoorden waarmee ook totale leken uit de voeten kunnen. Soms word je al doende overvallen door de misvatting dat je precies weet waar je het over hebt. Sterker: dat je het zelf óók best zou kunnen.

Als je even niet oplet ga je bijna denken dat jijzelf de expert bent. (Een gedachte waar ook journalisten soms last van hebben – maar dit terzijde.) Wanneer dergelijke beroepsgebonden arrogantie mij omsingelt, denk ik aan deze foto. Om me weer snel therapeutisch nietig en functioneel bescheiden te voelen.

Lees meer >