De Canadese hoogleraar Jordan B. Peterson.

Het kan ook té simpel…

Journalisten zien het als hun taak complexe zaken zo begrijpelijk mogelijk weer te geven. Op zichzelf natuurlijk een goede zaak. Maar soms maken ze het iets té simpel.

Een voorbeeld daarvan is te zien in deze video (Engelstalig, zeventien minuten). Hierin probeert Jordan B. Peterson stand te houden tegen wat hij ziet als oversimplificatie en vooringenomenheid.

Verschil
De interviewster vindt dat vrouwen niet minder betaald zouden moeten mogen krijgen voor hetzelfde werk. Peterson vindt dat op zichzelf ook. Het lukt hem bijna niet dat punt nog goed over het voetlicht te krijgen als hij het eerst waagt hardop te betwijfelen of het verschil in betaling terug te voeren is op dat verschil in geslacht alleen.

Zijn hang naar het correct weergeven van alle relevante feiten botst met haar verlangen het voor iedereen begrijpelijk te houden. Het spettert mede daardoor behoorlijk.

Respect
De les? Natuurlijk probeer je je boodschap altijd in zo toegankelijk mogelijke taal naar buiten te brengen. Maar maak de vertaling te allen tijde met respect voor nuances en feiten. Bezwijk niet voor de verleiding (of de druk) te doen alsof iets complex’ altijd in simpele ‘Kleutertje Luister‘-taal te vatten is. Laat je op dat lastige pad begeleiden door mensen die niet doordesemd zijn van de kennis die jij naar buiten wilt brengen. Zij kunnen beoordelen of je boodschap begrijpelijk. Jij kunt in de gaten houden of ze het niet te simpel willen maken.

De reputatie van een natte krant

Bewaak je reputatie (We zijn niet gek!)

Gewoon een bericht in de krant van vandaag: Topman Smith steekt half salaris in Air France-KLM. Echt waar? Is zijn reputatie hem niets waard? Wie denkt zo’n man voor de gek te houden?

Het bericht voerde ons terug in de tijd. De nieuwe topman van dat beursgenoteerde bedrijf, Karel, ging veel meer verdienen dan zijn onder druk van aandeelhouders gejonaste voorganger. Die voorganger werd door de medewerkers gemist. Het was een aardige man met kennis van waar het bedrijf in deed – geen accountant die de NV als ‘moneymaker’ beschouwde.

[Edit: op 24 september schreef de beste columniste van Nederland, Sheila Sitalsing, een column die we u niet wilden onthouden.]

List
Karels posse baalde van diens slechte reputatie. Ze bedachten een list: ‘de nieuwe’ ging zich in aandelen laten uitbetalen als blijk van vertrouwen in het bedrijf! Dát zou het populariteitstij wel keren – als we dat in een intern schrijven nou eens een beetje meeslepend verwoordden?

“O? Het aloude optiepakket maar dan anders? Denken jullie dat medewerkers een geldwolf niet als zodanig herkennen? Je kunt er beter het zwijgen toe doen en die impopulariteit even voor lief nemen. Comes with the job – en hij wordt er best redelijk voor betaald.” Het kwam tussen Karel, zijn entourage en ons nooit meer helemaal goed.

[Op 24 september schreef de beste columniste van Nederland, Sheila Sitalsing, in de Volkskrant deze toepasselijke column die we u niet wilden onthouden.]

‘The Warroom’ & het gevoel van crisis

In het gemeentehuis troonde de woordvoerder onze adviseur mee naar ‘The Warroom’. Knipsels en prints over ‘de casus’ tegen de muur, het dossier met de feiten op tafel. Hier overlegden ze over ‘de crisis’ en ‘de liegende pers’.

Die schreef vervelende dingen. “Waar maken ze fouten?” Fluks wees de vinger op enkele minder vleiende kwalificaties. “Oké, da’s niet leuk om te lezen. Maar wat klópt er niet?”

Al snel werd ‘The Warroom’ ontmanteld. “Deze ruimte voedt jullie gevoel van crisis. Je bestuurder wordt kritisch bejegend – leer hem maar gauw daaraan te wennen.”

Maawmuur

Modder en verantwoordelijkheid

De publieke opinie is niet mals voor wie een fout maakt. Een toegegeven fout lijkt voor sommigen aanmoediging een paar extra kluiten modder naar je te slingeren. In hun kielzog roeptoeterende volgelingen die het volume van de beschimpingen exponentieel versterken. Mensen maken het elkaar steeds lastiger verantwoordelijkheid te nemen.

Lees meer >

Dressuur

Medewerkers zijn net paarden – vertrouw daar maar op

Wie paarden dresseert en zich een beetje in die materie verdiept kent de term ‘learned helplessness’, vrij vertaald ‘aangeleerde hulpeloosheid’. Het beest lijkt het vertrouwen in zichzelf kwijt, is afwachtend en zet vrijwel geen stap meer zonder daartoe te worden aangespoord. Sommige door hun baasjes verpeste paarden vertonen verdacht veel gelijkenis met op een soortgelijke manier mishandelde medewerkers.
Lees meer >

De carrièreladder

Van wethouder naar burgemeester

Eerst een of twee periodes wethouder, daarna ergens burgemeester worden. Velen die zich tot het openbaar bestuur geroepen voelen zien ongeveer dat carrièrepad voor zich. Prima. Als ze maar op tijd hun dadendrang de baas worden.

Lees meer >

Reputatiemanagement helpt alleen als je goed luistert naar goede adviseurs

Reputatiemanagement? Leer van andermans fouten

Waarom doen zoveel mensen die voor het oog van het publiek in de problemen komen wat hun voorgangers ook al deden? Terwijl dit altijd slecht afloopt? Vijf verklaringen en drie tips om het juiste te doen als het op crisismanagement en reputatiemanagement aankomt.

Lees meer >

Wees eerlijk tegen jezelf – en ons

De aantijging ‘intimiderend’ en ‘opdringerig’ was niet afdoende. De twee anoniem klagende ambtenaren vulden de mix aan met ‘onoorbaar ogende contacten tussen wethouder en lokale bordeelhouder’. De soap kon beginnen.

Het college liet de wethouder acuut barsten. De wethouder zelf probeerde de kwestie weg te lachen. Er was niets aan de hand en of wij dat even onder woorden wilden brengen? Na een indringend intake-gesprek (verhoor?) in zijn vakantiebungalowtje begon het hem te dagen dat deze slag op deze manier niet te winnen was. Sterker: het gewerd hem dat hij bij nader inzien misschien toch eigenlijk best wel verkeerd te begrijpen was geweest.

Zonder dat inzicht hadden we hem helaas niet kunnen helpen.

Coaching in presentatie

Hij was weg van Remco Claassen. Tranen met tuiten had hij gelachen, daar stónd iemand. En wat Claassen allemaal zei was zo wáár! Och, als hij maar half zo indrukwekkend kon zijn… Zó wilde hij voortaan zijn medewerkers toespreken!

Hoe langer hij probeerde zichzelf te persen in een mal waarin hij niet paste hoe gênanter het werd. Grappen peurend uit situaties die zo komisch niet waren. Open deuren en platitudes presenterend als waren ze wereldwijsheden – tragisch.

Met wat coaching hebben we hem begeleid naar een stijl die bij hém paste. Het personeel had zijn baas terug.

Social media

Bestuurders en sociale media

Bewindspersonen die aantreden in Rutte-III schijnen te moeten beloven zich gedurende hun ambtsperiode diplomatiek en constructief op te stellen in de sociale media. Logisch. Al lijkt ‘het publiek’ almaar vergevingsgezinder te worden.Lees meer >